Żylaki miednicy mniejszej u kobiet: kto pomoże - flebolog czy ginekolog?

Kiedy wspomniano o takiej chorobie, jak żylaki, większość ludzi wyobraża sobie procesy patologiczne w kończynach dolnych, które są widoczne gołym okiem. Żylaki małej miednicy - ten typ choroby jest mówiony i pisany znacznie rzadziej. To jest często traktowane jako oznaki obecności procesów zapalnych w narządach płciowych, niektórych zaburzeń hormonalnych, patologii układu mochevyvoditelnoy lędźwiowej, rwy kulszowej.

U kobiet żylaki narządów miednicy są spowodowane rozciąganiem ścian żył, co zmniejsza ich siłę. Szczytowa zapadalność spada na wiek reprodukcyjny od 25 do 50 lat. Czasami żylaki mogą być określone w dorastających dziewcząt w okresie szybkiego wzrostu i powstawania cyklu hormonalnego i miesiączkowego. W tym wieku choroba może przebiegać bezobjawowo.

Inną cechą patologii jest skłonność do zaostrzeń i aktywnej manifestacji w okresie ciąży.

Znaki i przyczyny

Zatkanie żył i zakłócenia w normalnym układzie krążenia w jajnikach prowadzące do zaburzeń w układzie krążenia. Strącanie czynnik w rozwoju choroby może być dysplazja, tkanka łączna, co prowadzi do spadku ilości kolagenu, aw konsekwencji, elastyczność i wytrzymałość naczyń krwionośnych.

Powszechne negatywne czynniki i przyczyny rozwoju żylaków miednicy:

  • okres ciąży ze względu na wzrost objętości krwi w naczyniach, zwiększoną zawartość progesteronu, duży rozmiar macicy;
  • regularna intensywna aktywność fizyczna;
  • wiele wcześniejszych ciąż i poród;
  • siedzący tryb życia, głównie siedzący tryb życia;
  • choroby ginekologiczne: patologiczna struktura macicy, endometrioza, procesy zapalne;
  • praktykować przez długi czas przerwanie stosunku płciowego w celu ochrony przed niechcianą ciążą;
  • długotrwałe stosowanie niektórych środków hormonalnych;
  • brak satysfakcji z życia seksualnego.

Spowodować rozwój hormonalnej nierównowagi żylaków, w szczególności zwiększenie poziomu estrogenów.

Jak już wspomniano, żylaki miednicy objawiają się podobnie do chorób kobiecego układu rozrodczego. Głównym sygnałem, który sprawia, że ​​jesteś czujny, jest ciągły ból. Są odczuwalne w dolnej części brzucha, mogą być albo słabe, ledwo wyczuwalne, albo intensywnie ostre. Bardzo często ostre bóle, powstające w małej miednicy, sięgają do obszaru talii lub kości krzyżowej. Ból staje się silniejszy po wysiłku fizycznym lub, przeciwnie, po długim pobycie w tej samej pozycji (siedzącej lub stojącej).

Żylny system miednicy u kobiet

Należy zauważyć następujące objawy, które ujawniły żylaki małej miednicy:

  • zwiększone krwawienie po porodzie lub zabiegach ginekologicznych, spowodowane ścieńczeniem ściany żylnej, trudno jest powstrzymać takie krwawienie;
  • bolesne współżycie seksualne, uczucie niezadowolenia seksualnego, lęk i awersję do życia seksualnego w ogóle, pojawienie się napiętych mięśni, gdy próbuje wejść w intymność;
  • bolesne lub częste oddawanie moczu spowodowane przez pełny pęcherz;
  • zwiększone żyły sromu lub krocza, któremu towarzyszy silny świąd, obrzęk, pieczenie;
  • zakrzepowe zapalenie żył, które charakteryzuje się obrzękiem lub zaczerwienieniem skóry krocza, wzrostem temperatury i ogólną słabością.

Występują żylaki sromu i rozwój choroby w wyniku nadciśnienia żylnego. Choroba może mieć trzy stopnie intensywności.

  • 1 stopień - średnica żyły wynosi 4-5 mm;
  • 2 stopnie - żyła wzrasta do 6-10 m;
  • 3 stopnie - średnica żyły przekracza 10 mm.

Określenie stopnia nasilenia patologii jest jednym z głównych etapów diagnozy, ponieważ pomaga określić metody leczenia. W pierwszych dwóch przypadkach zwykle wystarcza leczenie zachowawcze, zmiany w diecie, stosowanie gimnastyki terapeutycznej. Trzeci stopień nasilenia choroby wymaga operacji, ubierania dużych żył.

Żylaki miednicy w czasie ciąży

Ta choroba jest problemem kobiet wielokrotnie rodzących. Zmiany w żyłach mogą wystąpić już podczas pierwszej ciąży, a wraz z każdym kolejnym ryzykiem wzrasta. Na pewnym etapie żyły narządów przestają w pełni funkcjonować, zapobiegając normalnemu wypływowi krwi.

Ryzyko wzrasta, jeśli kobieta:

  • Stwierdzono anomalną strukturę organów rozrodczych (przede wszystkim macicy);
  • istnieje predyspozycja genetyczna;
  • nadwaga lub szybkie wybieranie kilogramów w czasie ciąży;
  • istnieją złe nawyki (palenie);
  • praca wymagająca niewielkiego wysiłku fizycznego, długiego pobytu siedzącego lub stojącego w jednym miejscu.

Dlaczego tak często zdiagnozowano chorobę u kobiet w ciąży?

Ta patologia dotyczy kobiet w trzecim trymestrze ciąży, ponieważ rosnąca macica wywiera nacisk na pobliskie narządy, tworząc przeszkody w ich normalnej działalności.

Zwykła objętość krwi krążącej w organizmie podczas ciąży wzrasta o prawie 50%. Żyły nie zawsze radzą sobie ze zwiększonym obciążeniem dla nich, szczególnie jeśli sytuacja jest pogarszana przez różne czynniki prowokacyjne omówione powyżej.

Charakterystyczne zmiany na tle hormonalnym w ciele przyszłej matki mogą również słabo odzwierciedlić się w elastyczności ścian naczyń.

Jaki jest niebezpieczny patologiczny wzrost żył w okresie ciąży?

Żylaki macicy i innych narządów grożą ciężkim porodem z poważnymi konsekwencjami. Rozrzedzone żyły mogą zostać zranione, a nawet rozdarte, powodując ból i krwawienie. Zjawiska te są szkodliwe i niebezpieczne nie tylko dla dobrego samopoczucia kobiety, ale także dla jej życia.

Jednym z najczęstszych zaburzeń jest ryzyko zakrzepów. Blokują naczynia, redukując lub całkowicie uniemożliwiając normalne zaopatrzenie łożyska w krew. Taka dysfunkcja prowadzi do starzenia się łożyska i głodu tlenu płodu.

W 1 i 2 etapach żylaków miednicy mniejszej, naturalnie mijają się. Podczas prób personel medyczny monitoruje, aby zmniejszyć ciśnienie w ścianach naczyń. Konieczne jest jednoczesne podawanie leków rozcieńczających krew.

Ciężka (trzecia) postać wymaga cięcia cesarskiego.

Wobec tego problemu ciężarna kobieta musi starannie przygotować się do przyszłych narodzin, a mianowicie:

  • począwszy od drugiego trymestru w bandażach prenatalnych;
  • aktywnie się poruszaj, wykluczaj długotrwałe siedzenie lub stojąc w jednej pozycji (na przykład będąc przy komputerze);
  • aby zmniejszyć ciśnienie w naczyniach podczas snu, umieścić między nogami specjalną poduszkę;
  • odwiedź basen lub regularnie weź prysznic z kontrastem.

Przyszłe matki muszą zrewidować swoją dietę, obserwując ewakuację jelita na czas.

Diagnostyka

Zewnętrzne badanie ginekologiczne pozwala łatwo zidentyfikować żylaki i krocze. Ale jak sprawdzić, czy istnieje podobna patologia w wewnętrznych narządach płciowych? Aby określić dokładny problem, wymagane są dodatkowe badania, takie jak diagnostyka ultrasonograficzna, flebografia, laparoskopia, tomografia komputerowa lub MRI.

Leczenie

Choroba nie należy do patologii ginekologicznych. Jego leczenie przeprowadza flebolog (chirurg naczyniowy). Ale ponieważ patologię często stwierdza się podczas przejścia USG, w przyszłości obserwuje się kobietę u dwóch specjalistów - ginekologa i flebologa. Leczenie żylaków małej miednicy powinno być kompleksowe, w tym leczenie farmakologiczne i nielekowe, stosowanie gimnastyki leczniczej, normalizacja systemu żywienia i rewizja reżimu dnia.

Leki skutecznie eliminują objawy na początkowym etapie. Pacjentom przepisuje się leki w okresie zaostrzenia. Długotrwałe stosowanie takich leków jest niepożądane, ponieważ powodują one działania niepożądane. Leki poprawiają krążenie krwi, łagodzą stany zapalne i ból, zmniejszają ryzyko powstawania zakrzepów.

Jak leczyć powiększone żyły miednicy małej u kobiet w ciąży i jak uzasadnione jest leczenie farmakologiczne w tym przypadku?

Biorąc pod uwagę potencjalną szkodę dla płodu i wysokie ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, leki przepisywane są nie wcześniej niż w drugim trymestrze i tylko w wyjątkowych przypadkach. Jeśli przed zajściem w ciążę kobieta nigdy nie miała takich problemów zdrowotnych, najczęściej zaleca się ograniczać do terapii nielekowych, na przykład nosząc specjalną bieliznę.

Rozważ użycie niektórych leków:

Główną substancją aktywną leku jest diosmina. Forma wydania - tablety. Przyjmowanie leku zmniejsza zatory w obszarze miednicy, stymuluje żylny odpływ i krążenie. Jest dobrze tolerowany, ale w niektórych przypadkach możliwe są reakcje alergiczne skóry, ból głowy, zaburzenia równowagi fotela lub nudności. Nie jest zalecany osobom z nadwrażliwością na składniki leku i dzieci poniżej pełnoletności.

Kobiety w ciąży są przepisywane na lekarstwa po konsultacji lekarskiej, nie wcześniej niż 12 tygodni.

Substancją czynną jest dipirydamol. Wyprodukowane w formie tabletek. Jest zalecany do leczenia i profilaktyki żylaków, zakrzepicy i ich powikłań. Przeciwwskazania obejmują zaburzenia pracy serca i naczyń krwionośnych, niewydolność wątroby, wrzód trawienny.

Po długotrwałym stosowaniu możliwe są działania niepożądane: ból głowy, wysypka skórna, zwiększone kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, zaburzenia układu trawiennego. Kiedy ciąża jest zalecana przez wskazania, kiedy spodziewana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Jest on stosowany w kompleksowej terapii wraz z innym preparatem Phlogenzyme. Wobenzyme zawiera ekstrakty roślinne (ananas i papaja) oraz ekstrakty trzustki zwierząt. Połączony lek ma działanie przeciwzapalne, przeciwobrzękowe, przeciwbólowe. Forma wydania - tablety.

Efekty uboczne są rzadkie, mogą występować pokrzywka, niewielkie wysypki skórne. Przeciwwskazania to hemofilia i indywidualna nietolerancja składników leku.

Gimnastyka pomoże wyeliminować stojące zjawiska w miednicy małej. Większość ćwiczeń wykonywana jest w pozycji leżącej. Mogą to być znane "brzoza", "rower", "nożyczki". Kiedy są przeprowadzane, na podbrzuszu jest wystarczający ładunek, który przyczynia się do wypływu krwi. Terapeutyczny trening fizyczny jest uzupełniony noszeniem dzianin kompresyjnych.

Wśród metod leczenia stosowania i hirudotherapy, leczenie pijawkami, które wkładają w kości ogonowej.

Środki ludowe

Tradycyjna medycyna jest skuteczna w przezwyciężaniu objawów choroby, jeśli zostanie zastosowana na wczesnym etapie. Herbaty i wywary z chaga i korzenia mniszka lekarskiego, nalewki na bazie kasztanowca mają dużą skuteczność.

Najbardziej przystępny sposób użycia chaga - na jej bazie herbata terapeutyczna. Aby to zrobić, 3 łyżki suszonej chagi wlać 0,5 litra przegotowanej wody i nalegać w ciepłym miejscu na kilka godzin. Weź pół godziny przed posiłkiem nie częściej niż 2-3 razy dziennie.

Łyżka deserowa z pokruszonego korzenia mniszka lekarskiego wylewa się szklankę wrzącej wody, nalegał na kilka godzin i pijany trzy razy dziennie przez 10-15 minut przed posiłkami. Taka herbata jest przeciwwskazana u osób cierpiących na zapalenie żołądka lub choroby dróg żółciowych.

Aby uzyskać nalewkę z kasztanowca, owoce są obrane, drobno posiekane, włożone do butelki z ciemnego szkła i zalane wódką w proporcji 1:10. Czas trwania infuzji - 14 dni. 25-30 kropli otrzymanej nalewki miesza się z niewielką ilością wody i trzy razy dziennie. Czas przyjęcia nie powinien przekraczać 30 dni.

Dieta

Dużą wartość w leczeniu tej choroby ma zbilansowana dieta z wyłączeniem tłustych potraw i napojów alkoholowych. W menu powinny znaleźć się potrawy o wysokiej zawartości błonnika, tłuszcze roślinne. Głównymi produktami w diecie powinny być warzywa, owoce, naturalne soki, zielona herbata. Nie polecam słodkiej bułeczki, dań z dużą ilością przypraw, fast foodów. Jedzenie powinno być częste, ale w małych porcjach.

Przydatne pokarmy o wysokiej zawartości witaminy C (cytrusy, czarna porzeczka), owoce morza (ostrygi, krewetki, kapusta morska). Naczynia powinny być przygotowane z minimalną ilością soli.

Zapobieganie

Zachowawcze metody leczenia znacznie łagodzą stan pacjentów i eliminują ryzyko poważnych konsekwencji. Głównym celem leczenia jest zapobieganie nawrotom i potrzeba interwencji chirurgicznej. Ogromne znaczenie ma zapobieganie chorobie i jej nawrotowi.

Wśród zaleceń lekarskich należy przyznać:

  1. Stosuj leki hormonalne tylko na receptę u ​​lekarza i pod jego nadzorem.
  2. Prowadzić mobilny styl życia z umiarkowaną aktywnością fizyczną.
  3. Wyeliminuj złe nawyki, takie jak palenie i picie alkoholu.
  4. Regularnie wykonuj zestaw ćwiczeń gimnastycznych wspomagających zdrowie naczyń.
  5. Przestrzegaj zdrowej diety z dużą ilością warzyw i owoców.
  6. Nosić kompresyjne dzianiny, gdy pojawiają się pierwsze oznaki żylaków.

Realizacja zaleceń profilaktycznych jest również ważna podczas ciąży, szczególnie w drugiej połowie.

Rewizja diety, aktywny tryb życia, regularne wizyty u lekarza, leczenie rozszerzonych żył miednicy natychmiast po wykryciu choroby wyeliminuje bolesne objawy i pomoże uniknąć operacji przez długi czas.

Żylaki miednicy u kobiet

Żylaki zniknęły w ciągu 1 tygodnia i już się nie pojawiają

Niestety, żylaki czasami obejmują nie tylko widoczne wizualnie obszary ciała, gdzie można je szybko wykryć i natychmiast leczyć. U kobiet występuje również "ukrywająca się" patologia obejmująca miedniczny obszar żylny, który występuje dość często i rozpoczyna się w dość młodym wieku. Ta choroba może powodować wiele nieprzyjemnych objawów i może mieć poważne konsekwencje w przypadku braku leczenia. Żylaki miednicy mniejszej wymagają interwencji lekarzy różnych specjalności, a tylko zintegrowane podejście i uważna postawa pacjenta wobec własnego zdrowia może zagwarantować powodzenie w wyzdrowieniu.

Cechy choroby

Drenaż małej miednicy odbywa się przez żyły macicy, które wpływają do zastawki żył podżołądkowych. Żyły jajników z częściowym układem zastawek działają również w małej miednicy, a naczynia te przepływają do dolnej żyły pustej po prawej stronie i do żyły nerkowej po lewej stronie. Poprzez żyły miednicy naczynia macicy łączą się z małymi żyłami warg sromowych, odbytnicy, odbytu, krocza. Odpływ krwi z żył miednicy jest regulowany przez zmianę ciśnienia w otrzewnej, zwężenie naczyń krwionośnych samych żył i innych mechanizmów. Prędkość przepływu krwi jest wykonywana przez zawory równoważące ciśnienie we wszystkich oddziałach naczyniowych.

Układ żylny narządów wewnętrznych miednicy małej i żył krocza, podobnie jak inne naczynia, podlega różnym zmianom patologicznym. Na stan ściany żylnej wpływają zaburzenia hormonalne, przyjmowanie niektórych leków, choroby zapalne i wiele innych czynników. Każdy z nich, w kombinacji można doprowadzić do tego, że nie jest nieprawidłowe poszerzenie naczyń, w wyniku rozwoju choroby w połączeniu z „odwróconej nacisku” więzadeł macicy - żyły miednicy żylaków lub żylaków miednicy mniejszej (SPV).

Wewnętrzne żylaki są zawsze problemami w diagnozie. Zwykle kobieta z tą patologią szuka pomocy u lekarza na temat bólu w dolnej części brzucha. Ponieważ przyczyny tego stanu są różnorodne, często bardzo trudno jest ustalić diagnozę bardzo szybko. Choroba może być maskowana pod kątem problemów ginekologicznych, urologicznych, chirurgicznych, a nawet ortopedycznych. Częstość występowania BPDC jest dość duża: u młodych dziewczynek nawet przed urodzeniem i ciążą choroba występuje w 19% przypadków, a u kobiet w okresie menopauzy liczba ta może osiągnąć 80%. Najczęściej choroba debiutuje z objawami klinicznymi podczas ciąży (do 30% przypadków). W tym przypadku chodzi głównie o żylaki międzykręgowe u kobiet - powiększenie jajników (ponad 80%). Naczynia szerokiego więzadła macicy zakłócają pracę w zaledwie 1% przypadków. Czasami występuje żylaki żylaków, żylaki pośladków, czyli patologia wykracza poza dno miednicy.

Może istnieć w dwóch formach:

  1. zespół żył opłucnowych w żyłach miednicy;
  2. żylaki krocza i sromu.

Ta klasyfikacja jest raczej warunkowa, ponieważ w połowie przypadków najpierw obserwuje się jeden wariant przebiegu choroby, który jest później uzupełniany drugim.

BPVMT jest niebezpieczny ze względu na jego szkodliwe konsekwencje. Stagnacja krwi w naczyniach prowadzi do niepłodności, nawyku poronienia, pogorszenia się macicy i jajników. Ponadto choroba ta prawie zawsze powoduje rozwój żylaków innych lokalizacji, a także hemoroidów. Kobieta cierpi z powodu bólu podczas stosunku, od zaburzeń snu, zdolności do pracy. Są to patologie zapalne macicy, dysfunkcjonalne krwawienie z macicy, choroby przydatków, pęcherz moczowy. Najpoważniejszym powikłaniem choroby jest zakrzepica i zapalenie żył miednicy z ryzykiem oddzielenia skrzepliny.

Przyczyny manifestacji

Kobiety poszerzone żyły miednicy małej mogą być z różnych powodów. Istnieją dwa główne powody:

  1. Naruszenie odpływu krwi lub wystąpienie niedrożności żyły jajnika i pojawienia się zastoju żylnego.
  2. Przejęcie żylnego tułowia i opracowanie zabezpieczonej (alternatywnej) drogi krążenia.

Bezpośrednim warunkiem tego, że kobiety rozwijają podobne zjawiska patologiczne mogą być:

  • zginanie macicy;
  • wrodzony niedorozwój żył miednicy;
  • zapalenie żył miednicy;
  • cierpiał na zakrzepicę żył miednicznych;
  • angiodysplazja tętniczo-żylna;
  • zmniejszona elastyczność naczyniowa na tle zmian hormonalnych;
  • ciąże mnogie;
  • guzy macicy, jajniki;
  • endometrioza;
  • choroby tkanki łącznej;
  • ściskanie żył przestrzeni zaotrzewnowej.

Ogólnie rzecz biorąc, najczęstszy guz żylny u kobiet wykrywa się w czasie ciąży, a po porodzie, niektóre powiększone żyły mogą ulegać inwersji wstecznej. Niemniej jednak, podatność na rozwój choroby powoduje powolny postęp jej objawów wraz z wiekiem.

Uważa się, że na elastyczność żył niekorzystnie wpływa wzrost hormonu progesteronu we krwi, co powoduje dysfunkcję komórek mięśni gładkich. To nie może pomóc, ale wpływa na żyły małej miednicy i ściskanie ich powiększonej macicy, więc tak wiele kobiet w ciąży boryka się z problemem BPDC.

Czynnikami ryzyka rozwoju żylaków miednicy są: ważona dziedziczność, ciąże mnogie, aborcje, antykoncepcja hormonalna i HTZ. W pewnym sensie niekorzystna ekologia w miejscu zamieszkania, działanie teratogenne podczas ciąży, hipodynamia, praca w pozycji stojącej, siedzącej, praca fizyczna, różne dysfunkcje seksualne wpływają na stan żył miednicy. W grupie ryzyka znajdują się również kobiety, które mają bardzo wysoki poziom estrogenu w organizmie i cierpią na inne choroby hormonalne.

Objawy żylaków małej miednicy

Zwykle, gdy choroba zaczyna się w okresie dojrzewania, nie powoduje żadnych objawów patologicznych. Dziewczyna czuje się normalnie, a zmiany w żyłach miednicy można wykryć przypadkowo, stosując szczegółowe metody badania. U niektórych nastolatków z chorobą żylną przełyku jedyną oznaką tej choroby może być śluzowate wydzielanie z pochwy, dzięki czemu niekiedy prowadzi się kilka kursów leczenia nieistniejącego zapalenia jelita grubego.

Najbardziej charakterystycznym objawem klinicznym SSRMT, pojawiającym się nawet po osiągnięciu wieku rozrodczego, jest zespół bólowy (obecny u ponad 95% pacjentów). Martwi się kobietę stale lub okresowo, ale przez całe życie, znajdując szczególny wyraz w okresie menopauzy. Zwykle ból staje się silniejszy w drugiej fazie cyklu, po owulacji. Pojawia się w dolnej części brzucha, promieniuje do kości krzyżowej, talii, może być ostry lub bolesny.

Inne możliwe objawy żylaków miednicy:

  • dość nieprzyjemny zespół napięcia przedmiesiączkowego;
  • zwiększona wrażliwość skóry krocza, błony śluzowej pochwy;
  • stały wypływ z pochwy - przezroczysty, białawy;
  • nieprawidłowości cyklu miesiączkowego;
  • uczucie ciężkości, ucisk w małej miednicy, zwłaszcza jeśli kobieta siedzi przez dłuższy czas w pozycji siedzącej lub stojącej;
  • czasami - patologia oddawania moczu na tle żył pęcherza;
  • ból podczas stosunku, pod koniec dnia;
  • ból w późnych stadiach ciąży;
  • tkliwość opuszki podbrzusza;
  • pojawienie się obrzękniętych żył na pośladkach, zewnętrznej stronie uda, na zewnętrznych narządach płciowych; Więcej informacji na temat powiększania żylaków warg sromowych
  • obrzęk sromu, pochwy;
  • okresowe zwiększenie masy ciała o 2-4 kg. z powodu wydzieliny płynu w jamie miednicy małej;
  • słabość, apatia, poczucie zmęczenia;
  • stany depresyjne.

Ponieważ podobne objawy obserwuje się w przypadku wielu chorób ginekologicznych, w tym - z mięśniakami macicy, endometriozą, niedotlenieniem macicy, diagnoza powinna być dokładna i obejmuje różnicowanie BPHMT z tymi problemami.

Prowadzenie diagnostyki

W przypadku długotrwałego zespołu bólowego w dolnej części brzucha, ginekolog, do którego odnosi się kobieta, musi wysłać ją do angiosurgeon lub flebologa, aby wykluczyć żylaki miednicy. Ogólnie rzecz biorąc, system badania pacjentów z takimi objawami początkowo obejmuje pełne badanie ginekologiczne, a także ocenę ogólnych klinicznych wskaźników stanu zdrowia.

Po znalezieniu lub wykluczeniu "powierzchownych" problemów przeprowadza się badania przesiewowe systemu żył:

  • ultrasonografia;
  • dopplerografia żył miednicy;
  • CT lub MRI;
  • badanie pochwowe.

Już na tym etapie można zidentyfikować patologię układu żylnego. Gdy badanie pochwy ujawnia rzekome oznaki choroby - nieprzyjemne odczucia podczas dotykania ściany miednicy, wyczuwalne guzki żył, bladość, sinica pochwy. Podczas ultrasonografii z dopplerologią można zidentyfikować zaburzenia organiczne już na etapie przedklinicznym, w tym u młodzieży. Metoda ta jest obecnie "złotym standardem" w diagnostyce żylaków miednicy, ponieważ pozwala dostrzec wzrost średnicy żył tej strefy anatomicznej i zmniejszenie maksymalnej prędkości przepływu krwi w żyłach.

W niektórych złożonych przypadkach diagnozę można postawić dopiero po przeprowadzeniu badania inwazyjnego. Może to wymagać:

  • nadmierna flebografia;
  • ovarografia;
  • Laparoskopia.

Metody te pozwalają, aby dowiedzieć się dokładnie stan układu żylnego małego basenu, ocenić skuteczność zaworów, aby wykryć obecność skrzepów krwi, badanie właściwości żylnych i tętniczych splotu, itd. Ale te techniki są dość skomplikowane w wykonaniu, więc wykonywane tylko w przypadku braku niezbędnych danych z USG lub MRI, CT. Po potwierdzeniu diagnozy lekarz określa stopień rozszerzenia żyły:

  1. pierwszy stopień - żyły do ​​5 mm średnicy, przebieg naczynia to "korkociąg";
  2. drugi stopień - żyły o średnicy 6-10 mm., całkowity typ żył, porażka splotu jajnika;
  3. trzeci stopień - żyły o średnicy większej niż 10 mm. dowolna lokalizacja.

Metody leczenia

Cele leczenia tej patologii są następujące:

  1. normalizowanie napięcia żył;
  2. eliminacja stagnacji krwi w żyłach miednicy małej;
  3. zapobieganie progresji choroby;
  4. optymalizacja trofizmu tkankowego.

Aby osiągnąć te cele, kobiety muszą być leczone za pomocą SCDM na różne sposoby, w zależności od stadium choroby. W pierwszym lub drugim etapie można leczyć, przyjmując venotonicks z żylakami, specjalnym odżywianiem, ćwiczeniami, innymi konserwatywnymi lekami i metodami. Trzeci etap żylaków jest leczony metodami chirurgicznymi. W żylakach dna miednicy bardzo ważne jest, aby nie przyjmować leków wybranych przez flebologa lub chirurga naczyniowego i mogą one obejmować takie środki:

  1. Dieta. Produkty są tłuste, smażone, alkohol, nacisk w żywieniu jest na warzywa, zboża, owoce, oleje roślinne.
  2. Bielizna kompresyjna (rajstopy o specjalnej konstrukcji, bandaże, majtki).
  3. Kontrola czasu w pozycji pionowej.
  4. Odmowa palenia.
  5. Normalizacja warunków pracy.
  6. Ćwiczenia oddechowe - powolne i głębokie wdechy i wydechy, w tym praca mięśni przedniej części ściany brzucha.
  7. Rozsądna antykoncepcja, być może, odrzucenie leków hormonalnych.

Bezwzględnie pacjentowi przepisuje się gimnastykę. Ogólnie rzecz biorąc, prawie zawsze powinno się to odbywać w pozycji leżącej. Ćwiczeniami, które powinny obejmować gimnastykę są dobrze znane "rower", "brzoza", "nożyczki", które prawie nie obciążają dolnej części pleców, ale zmuszają nogi do pracy, poprawiając w ten sposób przepływ krwi z miednicy. Ponadto pacjent będzie chodził w kółko z wysokim uniesieniem kolana, biodrami, pływaniem, ale tylko w umiarkowanej objętości i po konsultacji z lekarzem.

Lekarstwa i inne środki do leczenia żylaków mogą być następujące:

  1. fleboprotector (Venoruton, Detralex, Endotelon, Ginkor Fort);
  2. leki przeciwzapalne (Ketonal, Ibuprofen);
  3. leki stosowane w terapii enzymatycznej (Wobenzym, Phlogenzym);
  4. leki poprawiające mikrokrążenie krwi (Pentoxifylline, Trental, Actovegin);
  5. smarowanie wystających żył na biodrach, kroczu, zewnętrznych narządach płciowych za pomocą kremów i żeli za pomocą venotonów;
  6. hirudotherapy w regionie kości ogonowej (więcej odnosi się do nietradycyjnych metod leczenia, ma przeciwwskazania).

Leczenie farmakologiczne powinno być stosowane na kursach, a jego część, która ma na celu zmniejszenie bólu brzucha, jest tylko w ostrym okresie, jeśli to konieczne.

Leczenie środkami ludowymi może być przeprowadzane częściej, a jeśli lekarz wyrazi zgodę, takie "preparaty" nie zaszkodzą szkodzie. Pozytywny wpływ na żylaki miednicy zapewnia:

  1. Wlać 100 g pokrojonego kasztanowca 0,5 litra wódki, pozostawić na 14 dni. Weź 20 kropli likieru trzy razy dziennie.
  2. Wlać łyżkę korzeni mniszka lekarskiego ze szklanką wrzącej wody, pozostawić na 2 godziny. Pij 50 ml cztery razy dziennie.
  3. Wyciśnij sok z marchwi, dodaj 1 łyżeczkę oleju roślinnego do 100 ml soku. Weź "koktajl" raz dziennie rano.

Zachowanie zespołu bólowego i postęp choroby jest wskazaniem do chirurgicznych metod leczenia. Optymalna embolizacja żył jajnikowych pod kontrolą angiografii z wprowadzeniem substancji obliterujących żylaki lub spirala embolizująca. Istnieją inne rodzaje operacji, które można wykonać dla żylaków miednicy u kobiet:

  • resekcja żył poprzez laparotomię;
  • krzepnięcie żył miednicy;
  • więzadło z tworzywa sztucznego macicy;
  • flebektomia, mikrofilarektomia krocza;
  • crossektomia, jeśli dodatkowo wpływają na żyły kończyn.

Niestety, nawet po operacji, choroba może się ponownie rozwinąć, a ponadto może powodować komplikacje, więc wskazania do interwencji powinny być jasne i jednoznaczne.

Funkcje leczenia w ciąży

Jeśli patologia zostanie wykryta u przyszłej matki podczas USG, wtedy leczenie ciążą odbywa się w trybie oszczędzania. Kobieta bez wątpienia zaczyna nosić kompresujące dzianiny lub uelastyczniające bandażowanie nóg. Przypisane venotoniki i usuwane, w szczególności preparat Phlebodia 600, który jest bezpieczny w 2 i 3 trymestrze ciąży. Lokalnie na udach stosuje się Troxevasin, Lyoton, maść heparynowa itp.

Pilne środki, w tym obejmujące minimalnie inwazyjne metody leczenia, są przyjmowane przez lekarza w przypadku żylaków, ponieważ podczas porodu istnieje możliwość poważnego krwawienia na tle pęknięcia naczyń żylnych. Leczenie zachowawcze każdego rodzaju i stadium żylaków małych miednicy u kobiet w ciąży jest również obowiązkowe, ponieważ patologia może wywoływać niedotlenienie płodu, niewydolność płodu i macicy oraz inne powikłania.

Jak rodzą się z rozwojem żył

Zwykle w 1-2 etapach patologii kobieta może rodzić niezależnie, ale we wszystkich sytuacjach istnieją wyjątki, kiedy naturalne narodziny stają się niebezpieczne. W przypadku procesu zapalnego w żyłach, poszerzenia pachwiny, sromu i pochwy wykonuje się planowy zabieg cesarskiego cięcia. W dniu porodu lub zabiegu kobieta nosi specjalną kompresyjną bieliznę lub bandaże. We krwi muszą być przepisane leki, które nie powodują powstawania zakrzepów krwi. Podczas naturalnego porodu lekarz używa dłoni do uciskania żylaków, aby nie zwiększyła się ich objętość krwi.

Czego nie możesz zrobić

Aby nie wyrządzić sobie szkody, konieczne jest porzucenie ciężkiej pracy natychmiast po wykryciu choroby, aby rozłożyć ładunek racjonalnie: praca fizyczna, przeciążenie, wiele rodzajów aktywności sportowych może spowodować progresję żył małej miednicy. Nie możesz palić, nadużywać alkoholu: powoduje to szybki wzrost słabości żylnej ściany. Jeśli lekarz wskaże na konieczność odmowy antykoncepcji hormonalnej, należy ściśle przestrzegać jego zaleceń.

Zapobieganie chorobom

Aby zapobiec chorobie kiedykolwiek przeszkadzającej kobiecie, opracowano następujące środki zapobiegawcze:

  • wykluczenie długiego pobytu w jednym miejscu;
  • gimnastyka przemysłowa;
  • zapobieganie ciężkiemu wysiłkowi fizycznemu;
  • pozbycie się zaparć;
  • dieta z dużą ilością błonnika roślinnego;
  • odrzucenie złych nawyków;
  • codzienny kontrastujący prysznic w kroku;
  • marzenie z lekko uniesionymi nogami;
  • tylko w wygodnych butach.

W czasie ciąży, poczynając od 30 tygodnia, powinieneś spać na boku: to pomoże zapobiec dużemu obciążeniu żył miednicy małej. Wczesne leczenie do lekarza pomoże pozbyć się objawów żylaków, nawet jeśli jest tak poważne, jak opisano w artykule.

Czy jesteś jedną z tych milionów kobiet, które borykają się z żylakami?

A wszystkie twoje próby leczenia żylaków nie powiodły się?

I już myślałeś o radykalnych działaniach? Jest to zrozumiałe, ponieważ zdrowe nogi są wskaźnikiem zdrowia i okazją do dumy. Ponadto jest to przynajmniej długowieczność osoby. A fakt, że osoba chroniona przed chorobami żył wygląda młodziej - aksjomat, który nie wymaga dowodu.

Dlatego zalecamy przeczytanie historii naszego czytelnika Ksenia Strizhenko o tym, jak ona wyleczyła vyrikoz Przeczytaj artykuł >>

Żylaki miednicy: leczenie i profilaktyka

Żylaki u kobiet są najczęściej związane z ciężkością nóg, z powiększonymi żyłami na łydkach nóg i dyskomfortem podczas długiego siedzenia lub chodzenia. Niewiele osób wie, że żylaki są również w małej miednicy, co powoduje znaczny dyskomfort dla płci pięknej i znacznie ogranicza jakość ich życia.

W tym artykule przyjrzymy się chorobie, porozmawiamy o leczeniu i, co najważniejsze, o zapobieganiu tej dolegliwości.

Niektóre dane na temat choroby

Żylaki drobnej miednicy u kobiet (VRVMT) - złożony problem medyczny. Opisano wiele przypadków skutecznego leczenia tej przewlekłej choroby. Jednak BPVM często nie jest diagnozowana. W przypadku tej choroby prawdopodobieństwo błędów diagnostycznych jest wysokie, zwłaszcza na wczesnym etapie.

SRVMT jest spowodowane dwoma głównymi powodami:
1. Niedrożność żył narządów miednicy (jajników, rurek, macicy), powodująca wzrost ciśnienia w obszarach leżących pod nimi i ich ekspansję.
2. Blokada dużych pni żylnych, w których rozwija się rozległa sieć "ronda" (ubocznego) sposobów żylnego odpływu.

W przypadku GRBMT występuje ona z rosnącą częstotliwością. Tak więc można go znaleźć u 20% dziewcząt w wieku 17 lat. U kobiet w okresie okołomenopauzalnym (45-50 lat) częstość występowania BPVM wynosi już 80%.
80% wszystkich przypadków BPHMT - jajników. Bardzo rzadko (1%) występują żylaki szerokiego więzadła macicy.

Przyczyny i mechanizmy rozwoju choroby

Podstawą BPHMT jest dysplazja tkanki łącznej. Jest to naruszenie struktury i funkcji tkanki łącznej w całym ciele. Przejawia się to słabością elementów, które łączą komórki we wszystkich tkankach. Jedną z konsekwencji dysplazji tkanki łącznej jest słabość ścian naczyń krwionośnych, zwłaszcza w naczyniach z niewielką ilością tkanki mięśniowej, czyli w żyłach. Przyczyną dysplazji tkanki łącznej jest niekorzystny wpływ płodu w czasie ciąży, zanieczyszczenie środowiska.
BPVMT występuje z powodu następujących czynników prowokujących:
- długotrwały pobyt w pozycji stojącej lub siedzącej podczas zajęć zawodowych; ciężka praca fizyczna;
- częste stosowanie przerwanego stosunku seksualnego jako metody antykoncepcji, anorgazmii;
- częsta ciąża i poród;
- Wiele chorób ginekologicznych, na przykład endometrioza, zapalenie jajowodów, choroby jajników, zginanie macicy (retrofleksja);
- zaburzenia cyklu menstruacyjnego, zwiększony poziom estrogenów; być może pewną negatywną rolę odgrywa hormonalna terapia zastępcza i hormonalna antykoncepcja.

Objawy choroby

Najczęstszym objawem BPHMT jest przewlekły ból w dolnej części brzucha. Najczęściej boli, ciągnie, "daje" obszar grzbietu i krocza. Połowa pacjentów cierpi z powodu bólu gorzej niż miesiączka. Ból może być wywołany długotrwałymi pobytami w pozycji siedzącej lub stojącej, z ciężkim wysiłkiem fizycznym. Czasami przyczyną nasilenia bólu stają się stosunki seksualne.

Wiele kobiet zgłasza wzrost wydzieliny z dróg rodnych bez powodu. Schorzenie przedmiesiączkowe charakteryzuje się bolesną menstruacją.

Jednym z objawów BPBC jest bolesność regionu krocza. Mogą wystąpić zaburzenia oddawania moczu.

Podczas badania można zobaczyć żylaki na biodrach, pośladkach, kroczu.

Metody diagnostyczne

Główną metodą diagnozy BPVM jest ultrasonograficzna dopplerografia żył miednicy małej. W tym badaniu żyły są wizualizowane za pomocą ultradźwięków. Ekran pokazuje powiększone, zwinięte żyły małej miednicy, prędkość przepływu krwi w nich maleje. Wykrywane są objawy dysfunkcji zastawek żylnych.
Informacyjną metodą diagnozy BPVM jest flebografia stawu kolczystego. To badanie żył, związane z wypełnieniem ich kontrastowego materiału, wyraźnie widoczne na zdjęciu radiologicznym. Rezultatem jest seria obrazów żył, w których widoczne są więzadła, powiększone żyły, miejsca zakrzepicy, zastawki. Przeciwwskazana metoda nietolerancji jodu (jest częścią kontrastu) i ciąży.
Jeśli istnieje podejrzenie BPDC, wykonuje się laparoskopię: badanie jamy miednicy endoskopem przez małe nakłucie w ścianie jamy brzusznej.

Najbardziej pouczające badanie to selektywna ovarografia: badanie rentgenowskie żył jajnikowych za pomocą kontrastu.

W celu diagnostyki różnicowej z innymi chorobami narządów miednicy można wykonać badanie TK.

Jest to niezbędne, aby w diagnostyce różnicowej chorób, takich jak zapalenie przydatków, endometrioza, wypadania macicy, neuropatia pooperacyjnego, zapalenia jelita grubego, lub pęcherza moczowego, rwa kulszowa, patologii biodrowego.

Leczenie

Terapia BPDC ma na celu osiągnięcie następujących celów:
1. Zakończenie odwrotnego przepływu krwi przez żyły jajników.
2. Normalizacja napięcia żył, poprawa ukrwienia tkanek.
3. Wycofanie objawów: ból, krwawienie i tak dalej.

Leczenie HAART obejmuje dwa główne elementy:
1. Zażywanie kuracji lekami na zaostrzenie.
2. Ciągłe stosowanie leczniczej wychowania fizycznego w celu zapobiegania nawrotom.

W terapii lekowej odgrywa ważną rolę venotonicheskie narkotyków (poprawa tonu żylnej) w połączeniu z angiagregantami (zapobiega tworzeniu się skrzepów krwi w żyłach). Wskazano także na pentoksyfilinę.

Współczesnym lekiem nasennym jest "Flebodia 600" (diosmina). Może być przepisywany w okresie II - III trymestru ciąży. Diosmina zmniejsza rozciągliwość żył, zmniejsza stagnację krwi w nich, poprawia odpływ limfy i pomaga usunąć obrzęk. Normalizuje mikrokrążenie w tkankach, poprawiając ich ukrwienie. "Flebodia 600" ma działanie przeciwzapalne.

Zażywaj ten lek 1 tabletkę rano na czczo, w trakcie kuracji do 4 miesięcy.

Jeśli powtarzane cykle leków nasennych są nieskuteczne, możliwe jest leczenie chirurgiczne.
Najlepszą metodą jest sztuczne zamknięcie (embolizacja) żył jajnikowych. Jest wykonywany przy użyciu specjalnego środka do sterylizacji, który jest wstrzykiwany przez cienki cewnik pod kontrolą radiologiczną. Taka interwencja jest mało traumatyczna i skuteczna.
Jeśli nie jest to możliwe, przeprowadza się chirurgiczne usunięcie dotkniętych żył.
Leczeniem objawowym jest stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych w przypadku wystąpienia zespołu bólowego.

Środki ludowe

Najpopularniejszymi środkami leczniczymi na żylaki są kasztanowce, korzeń mniszka lekarskiego, herbata grzybowa (chaga). Przygotowane na wiele sposobów napary i nalewki farmaceutyczne tych funduszy normalizują żylny ton. Mogą być stosowane w leczeniu żylaków nie tylko kończyn dolnych, ale także miednicy małej.

Zapobieganie

1. Normalizacja warunków pracy z wyjątkiem długiego pobytu w pozycji siedzącej lub stojącej. Gimnastyka produkcyjna, regularne przerwy w pracy. Wyłączenie ciężkiego wysiłku fizycznego, podnoszenie ciężarów.
2. Normalizacja stolca, pozbycie się zaparć. W diecie powinno być więcej błonnika roślinnego i oleju roślinnego. Odmowa alkoholu i palenia. Wyłączenie żywności z ostrych i słonych potraw.
3. Codzienny wstępujący prysznic kontrastowy na obszarze krocza.
4. Ćwiczenia w pozycji leżącej z podniesionymi nogami ("rower", "brzoza", "nożyczki").
5. Gimnastyka oddechowa: powolny oddech z udziałem mięśni brzucha.
6. Noszenie specjalnych rajstop medycznych o klasie kompresji II.
7. Profilaktyczne przyjmowanie leków nasennych w kursach od 3 do 4 razy w roku.

Skuteczne leczenie jest rozpoznawane, gdy objawy choroby ustają, odpływ żylny ulega poprawie zgodnie z badaniami instrumentalnymi, poprawia się jakość życia pacjenta.

Do którego lekarza się zgłosić

Jeśli diagnoza jest już ustalona, ​​lepiej być leczonym przez flebologa - specjalistę chorób żył. W przypadku, gdy kobieta nie zna przyczyny stałego bólu w dolnej części brzucha, zaleca się konsultację z ginekologiem. W przypadku trudności bada się neurologa lub urologa. Kwalifikacja radioterapii i diagnostyki ultrasonograficznej odgrywa ważną rolę w rozpoznaniu choroby. Specjalista w zakresie leczenia jest fizjoterapeutą, fizjoterapeutą, dietetykiem, a w niektórych przypadkach chirurgiem naczyniowym.

Żylaki miednicy

Żylaki miednicy - ektazje naczyń układu żylnego małej miednicy, prowadzące do naruszenia przepływu krwi z wewnętrznych i zewnętrznych narządów płciowych. Przejawia się to widocznym rozszerzeniem żył kroczowych i sromowych, któremu towarzyszy miejscowy obrzęk, uczucie ciężkości i rozrywające się bóle, krwawienie. Charakterystyczny ból miednicy, bolesne miesiączkowanie, dyspareunia i inne objawy. Żylaki miednicy mniejszej rozpoznaje się za pomocą badania ginekologicznego i USG za pomocą CDC, flebografii, CT, laparoskopii. Leczenie zespołu może być zachowawcze (leczenie venotonic, terapia ruchowa) lub chirurgiczne (sklerobliteracja / embolizacja żył gonad, phlebectomy, itp.).

Żylaki miednicy

Żylaki miednicy małej (BPVMT) - choroba żył miednicy, związana z naruszeniem ich architektury i stagnacji krwi żylnej w małej miednicy. W literaturze, żylaki miednicy są oznaczone terminami „Syndrom miednicy żylnej nadmiar”, „żylaków women”, „przewlekły zespół bólowy miednicy.” Częstość występowania żylaków małych miednicy wzrasta proporcjonalnie do wieku: od 19,4% u dziewcząt poniżej 17 do 80% u kobiet w okresie okołomenopauzalnym. Najczęstszą patologię żył miednicznych rozpoznaje się w okresie rozrodczym u pacjentów w wieku 25-45 lat. W przeważającej większości przypadków (80%), transformacja żylaków wpływa na żyły jajników i bardzo rzadko (1%) obserwuje się w żyłach szerokiego więzadła macicy. Zgodnie z nowoczesnymi podejściami medycznymi, leczenie BPDC powinno odbywać się nie tyle ze stanowiska ginekologii, ale przede wszystkim z punktu widzenia flebologii.

Przyczyny BPDC

Patomorficzną podstawą żylaków małej miednicy jest dysplazja tkanki łącznej, która występuje u 35% praktycznie zdrowych osób. Ten stan jest wrodzony i charakteryzuje się zmniejszeniem zawartości pewnych typów kolagenu, co powoduje zmniejszenie siły tkanki łącznej, w tym ściany naczynia. Ekstremalną manifestacją takiej patologii może być niedorozwój lub brak jakiegokolwiek morfologicznego komponentu ściany naczyniowej. Ogólnoustrojowe uszkodzenie tkanki łącznej wyjaśnia częstą kombinację BPVM z żylakami kończyn dolnych i hemoroidami. Poza tkanki łącznej dysplazji, pewna „wyniszczające” wpływ na sygnał z układu żylnego w miednicy kobiety mają hormony płciowe (głównie progesteron), zapalenie narządów miednicy mniejszej, zakrzepica żył miednicy.

Czynniki, które zwiększają ryzyko żylaków miednicy są ciężkim wysiłkiem fizycznym; praca związana z przymusowym długim ustawieniem w pozycji stojącej lub siedzącej; ciąża i poród, uraz miednicy, brak orgazmu u kobiet. Chorób ginekologicznych najbardziej znaczący wpływ na rozwój SPV mają endometriozę, wypadnięcie pochwy i macicy, raka macicy i jajników, macicy, itp retroflection. Nie jest wykluczone rolę wyrzutni hormonalnej antykoncepcji i hormonalnej terapii zastępczej.

Klasyfikacja SRVMT

Żylaki miednicy mogą objawiać się w dwóch postaciach: żylaków sromu i krocza oraz zespołu przekrwienia żylnego. W ponad połowie przypadków obie te formy warunkują i wspierają wzajemny przepływ. Izolowane sromu i krocza żylaków często występuje jako skutek refluksu krwi przez saphenofemoral zespolenia z zewnętrznych uszkodzeń narządów i żyłę dopływem żyły odpiszczelowej. Występuje u 30% kobiet w ciąży, po urodzeniu jest przechowywany u 2-10% kobiet. Głównym czynnikiem wywołującym żylaki krocza i sromu jest ciśnienie wzrastającej macicy na żyle dolnej dolnej i dolnej. Patomorfologicznym warunkiem dla żylaków małej miednicy jest refluks krwi wzdłuż żyły jajnika.

Istnieją 3 stopnie nasilenia żylaków miednicy małej, biorąc pod uwagę średnicę i lokalizację ektazji żylnej:

1 stopień - rozszerzone naczynia mają średnicę do 0,5 cm i zawiły przebieg; zmiana może wpływać na każdy z małych splotów żył miednicznych;

2 stopnie - rozszerzone naczynia mają średnicę 0,6-1 cm; zmiana może mieć całkowitą naturę lub wpływać na splot jajnika, żyły parametryczne lub łukowate żyły myometrium;

3 stopnie - rozszerzone naczynia mają średnicę większą niż 1 cm w żylakach o typie ogólnym lub głównym (lokalizacja parametryczna).

Objawy BPDC

Podstawą obrazu klinicznego żylaków sromu i krocza jest ekspansja naczyń żylnych widocznych w oku w tym obszarze. Subiektywne skargi mogą obejmować odczucia swędzenia, dyskomfortu, ociężałości i bólu w okolicy zewnętrznych narządów płciowych. Po zbadaniu można wykryć obrzęk warg sromowych. Możliwe jest połączenie spontanicznego lub pourazowego krwawienia, częściej wywoływanego przez stosunek seksualny lub poród. Ze względu na ścienienie żyły i wysokie ciśnienie w żylakach, zatrzymanie takiego krwawienia wiąże się z pewnymi trudnościami. Innym powikłaniem żylaków tej lokalizacji może być ostre zakrzepowe zapalenie żył krocza. W tym przypadku występuje intensywny ból, przekrwienie i obrzęk skóry kroczowej. Dotknięte żylaki stają się gęste i bolesne w dotyku. Pojawia się zespół hipertermiczny - wzrost temperatury ciała do 37,5-38,0 ° C

Inną formą żylaków małych miednicy - syndrom żylnej mnóstwo - może produkować polimorficzny obraz kliniczny, w związku z tym, co jest często mylone zapalnych ginekologicznych chorób, zapalenie okrężnicy, zapalenie pęcherza moczowego, rwa kulszowa, itp najbardziej stałą cechą. - ból w dolnej części brzucha, o innej intensywności, charakterze i napromieniowaniu. Najczęściej pacjenci opisują swoje odczucia jako tępy ból promieniujący do lędźwiowo regionu, pachwiny lub krocza. Prawie połowa kobiet z żylakami małej miednicy odnotowuje wzrost zespołu bólowego w drugiej fazie cyklu menstruacyjnego. Często ból jest wywoływany przez stosunek płciowy, długotrwałe siedzenie lub stanie i wysiłek fizyczny. W zespole żylnej nadmiar miednicy zazwyczaj wyrażona w obecności zespołu napięcia przedmiesiączkowego, algodismenorei, dyspareunia, zaburzenia dizuricheskih.

Diagnoza BPDC

Diagnoza miednicy żylaków polega standardowego badania ginekologicznego, USG z OMT i dolnych kończyn, miednicy flebografii, miednicy CT, laparoskopia. Ginekolog i flebolog muszą brać udział w badaniu pacjentów z podejrzeniem HBVMT.

Podczas badania zewnętrznych narządów płciowych odkryto powiększoną żyłę powierzchowną w okolicy sromu i krocza; podczas badania pochwy stwierdza się sinicę ścian pochwy, tkliwość podczas dotykania jamy brzusznej. Potwierdź, że SSRMT umożliwia badanie ultrasonograficzne narządów miednicy, podczas gdy najbardziej pouczający jest połączony dostęp do USG TV. Badania nie tylko zapewnia możliwość identyfikowania patologii organicznych, ale również za pomocą systemu DRC odkryć konglomeraty żylaki ze zmianą w przepływie krwi, zaburzenia refluksu krwi. Zgodnie z USG naczyń krwionośnych, określa się spadek szczytowej prędkości przepływu krwi w macicy, jajnikach i wewnętrznych żyłach biodrowych. W ocenie stanu flebologicznego pacjenta zaleca się wykonanie ultrasonograficznego angioskanowania żył kończyn dolnych.

W celu zbadania lokalizacji i częstości występowania żylaków miednicy, stanu układu zastawki i zespoleń żylnych, a także wykrywania zakrzepów wykonuje się nadmierne wypadanie flebografii. W żylnym zespole wrodzonym można pokazać selektywną ovarografię, sugerując wprowadzenie kontrastu bezpośrednio do żył jajnikowych. Przy izolowanej żylno-kroczowej żylakowatości stosuje się żylakcję - kontrastowanie żył kroczowych. Obecnie badanie CT narządów miednicy zastępuje analizę kontrastu rentgenowskiego, która nie ustępuje im pod względem istotności diagnostycznej. W ramach diagnostyki różnicowej, a także nieadekwatnych informacji wymienionych metod, należy skorzystać z diagnostycznej laparoskopii.

Leczenie BPDC

W czasie ciąży możliwa jest jedynie terapia objawowa w przypadku żylaków miednicy małej. Zaleca się nosić rajstopy uciskowe, odbiór flebotoniki (diosmina, hesperydyna) na zalecenie chirurga naczyniowego. W II-III trymestrze można wykonać flebosklerozę żylaków krocza. Jeśli w związku z żylakami istnieje wysokie ryzyko krwawienia podczas niezależnego porodu, wybór jest dokonywany na korzyść porodu chirurgicznego.

Taktyka konserwatywna może być skuteczna w BPVMT 1-2 stopni. Oczywiście wstęp venoaktivnyh i leki przeciwpłytkowe, NLPZ, fizyczne sesje terapii, rosnące douche, normalizacja warunków pracy i aktywności fizycznej, wybór pończoch uciskowych i innych środków może spowolnić postęp żylaki i znacząco poprawić zdrowie. W przypadku dysfunkcjonalnego krwawienia z macicy zalecana jest terapia hemostatyczna. W niektórych przypadkach pacjent może potrzebować pomocy terapeuty.

Niepohamowany zespół bólowy, a także żylaki małej miednicy trzeciego stopnia służą jako wskazanie do chirurgicznego leczenia patologii. Współczesne metody chirurgii minimalnie inwazyjnej obejmują sklerobliterację lub embolizację żył jajnikowych, które są wykonywane pod kontrolą angiograficzną. Podczas interwencji w znieczuleniu miejscowym do światła naczynia wprowadza się stwardnia- cza lub wprowadza się spiralę embolizacyjną, co prowadzi do obliteracji / okluzji żyły gonad. Możliwą alternatywą jest resekcja żył jajnikowych z dostępem laparotomicznym lub pozaotrzewnowym lub ich endoskopowym wycięciem. Jeśli przyczyną URVM jest retrofleksja macicy, wytwarza się plastik jej aparatu więzadłowego.

W izolowanych żylakach sromu i krocza można wykonać mini-phlebectomy lub phlebectomy w kroczu. Operację często uzupełnia resekcja małych lub dużych warg sromowych. W przypadku połączenia żylaków krocza i kończyn dolnych wskazana jest crossektomia.

Zapobieganie BPBC

Działania prewencyjne mające na celu zmniejszenie ryzyka wystąpienia i progresji żylaków dna miednicy ograniczają się głównie do normalizacji sposobu życia. W tej linii wiodącą rolę odgrywa wykluczenie długotrwałego statycznego i ciężkiego wysiłku fizycznego, korekta diety (w tym dużej liczby owoców i warzyw), alkohol i palenie. Przy początkowych objawach żylaków, gimnastyce leczniczej i oddechowej zaleca się noszenie dzianin kompresyjnych, stosowanie profilaktycznych i przeciwwstrząsowych kursów leczenia zachowawczego. W takim przypadku możliwe jest uzyskanie długotrwałej remisji i poprawę jakości życia pacjentów.

Artykuły O Żylaków